Προσαρμοσμένη στοματική φύλαξη

Ο στοματικός προφυλακτήρας, κοινώς γνωστός ως οδοντικός προφυλακτήρας ή επιστόμιο, είναι ένας τύπος προστατευτικού εξοπλισμού που χρησιμοποιείται συχνά σε αθλήματα υψηλού-κίνδυνου-υψηλού αντίκτυπου.

Εκτός από τα μαχητικά αθλήματα όπως η πυγμαχία, οι στοματικοί προφυλακτήρες χρησιμοποιούνται επίσης σε αθλήματα όπως το ράγκμπι, το μπάσκετ και τα αθλήματα στο χιόνι.

Μην αφήσετε το μικρό του μέγεθος να σας ξεγελάσει-έχει ιστορία τουλάχιστον 70 ετών από την εφεύρεσή του. Η προέλευση του στοματοφύλακα εντοπίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι πρώτοι μπόξερ χρησιμοποιούσαν μια ποικιλία στοματικών προστατευτικών εργαλείων, όπως βαμβάκι ή σφουγγάρι γεμιστό στο στόμα τους, μασώντας λωρίδες από καουτσούκ ή ακόμα και μικρά κομμάτια ξύλου. Αυτοί οι διαφορετικοί «στοματικοί προφυλακτήρες» πρέπει να προκάλεσαν αρκετή ενόχληση στο στόμα και τα προστατευτικά τους αποτελέσματα απείχαν από το να είναι ιδανικά.

Η εισαγωγή αυτού του στοματικού προστατευτικού μπορεί να θεωρηθεί το πρώτο πραγματικά επαναχρησιμοποιήσιμο στοματικό προστατευτικό εργαλείο.

Ο πρώτος επαγγελματίας πυγμάχος που χρησιμοποίησε λαστιχένιο προστατευτικό για το στόμα ήταν ο Ted Lewis, φίλος του Phillip Krause, κατά τη διάρκεια του αγώνα πρωταθλήματος welterweight το 1921. Ο Lewis ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε ελαστικό προστατευτικό στομίου, αλλά αυτή η καινοτομία δεν υιοθετήθηκε ευρέως εκείνη την εποχή. Μέχρι το 1927, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα πυγμαχίας, ο Mike McTigue, ο οποίος κυριαρχούσε στον αγώνα, έπρεπε να αποσυρθεί λόγω ενός αιμορραγικού χείλους που προκλήθηκε από τα δόντια του, παραχωρώντας τελικά τον αγώνα. Μετά από αυτό το περιστατικό, οι στοματοφύλακες άρχισαν να κερδίζουν αυξανόμενη εύνοια μεταξύ των μπόξερ και κέρδισαν πραγματικά δημοτικότητα.

Φορώντας στοματικό προστατευτικό αναγκάζει τους μύες του στόματος του χρήστη να σφίξουν σφιχτά, διατηρώντας τους σε συνεχή κατάσταση έντασης. Όταν υποβάλλονται σε εξωτερική δύναμη, οι μύες του προσώπου δημιουργούν φυσικά μια αντίρροπη δύναμη. Αυτή η αρχή αξιοποιεί την έννοια της αύξησης της επιφάνειας για τη μείωση της πίεσης. Ασφαλίζοντας όλα τα δόντια και τα ούλα στο στόμα ως ενοποιημένη μονάδα, αποτρέπει αποτελεσματικά τις καταστροφικές δυνάμεις πρόσκρουσης από το να επηρεάσουν μεμονωμένα δόντια. Αυτό μοιάζει με το πώς ένα μόνο ξυλάκι σπάει εύκολα, αλλά ένα πακέτο ξυλάκια παραμένει άθραυστο.